۲۱۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «و انار نام دیگر من است» ثبت شده است

272: گل نسا جونوم کارا بهتر میشه

بهم می گه شاید هم بهتر بود، این روزهای ابریِ بهاری رو که تقریبا هفته ای دو سه بار زیر بارون تندِ اردی بهشت شسته می شدم، به جای یک درخت گیر کرده توی زمین،ریشه زده و گل زده، یه آدم بودم، یه آدمیزاد آزاد، با دو تا پا می رفتم سمتِ شالیزار و عطر برنج، یا سمتِ باغ و بوی نارنج. یه اسم سر و ساده خیلی قدیمی داشتم و دامن می پوشیدم و چادر کمر می بستم، صبح به صبح از زیر پای مرغ ها تخم مرغ بر می داشتم، تا غروب تو باغ و شالیزار بودم و دمی باقالای آتیشی می پختم و عصرها هم فطیر! و تنها سرگرمی زندگیم، گوش دادن به ترانه هایی که جوونکا زیر لب می خوندن بود.

بهش گفتم: منِ آدمیزاد هم اسیر شدم، بی ریشه بی برگ و گل، خودتو بده دست باد و بارون، شاید شست و برد شاید کنده شدیم و رفتیم!

پ.ن: ولی آخرش نگرانی تو اوج شادی هم هست، نگرانی واسه نارنج ها، آدم ها، دخترها(کلیک کنید)

عکس: درخت بی ریشه




270: باد سمتِ منه، من سمتش نیستم؟؟؟

  • خانم انار
  • سه شنبه ۱۱ ارديبهشت ۹۷
  • ۰۰:۲۲
  • ۰ پسندیدم
تا چند وقت قبلش مخالف سرسختِ خواننده  ی مد نظر بود، از صداش تا ترانه های انتخابیش حالشو بهم می زد، اما همین که یه پست از اون خواننده دید که یه سری منفعت های خودش هم قاطیش بود، یک ساعته تبدیل به عاشق سینه چاکش شد و یادش رفت چپ و راست به اون خواننده توهین می کرد و حتی با اکانت های مختلف همیشه دایرکت و کامنت های فحش براش می فرستاد.

تا چند وقت قبلش از قهوه متنفر بود،اما همین که فهمید فلانی یه کافه از خودش داره و از قضا از همه نظر مورد خوبیه برای مخ زدن(به قول خودش)، اسپرسوی تلخ خور شد.

تا یک روز قبل آتئیست بود ولی وقتی فهمید، دختری که باباش کارخونه داره به شدت مذهبی و اهل نماز و روزه است، نه تنها واجبات رو به جا میاره بلکه همیشه مشغول نماز شب و ادعیه و صلوات و...هست.

و....
این روزها که پست های مختلف معمولا اعتراضی رو تو شبکه های مختلف اجتماعی از آدم های مختلف می خونم ،فقط و فقط یاد کامنت ها و توهین هاشون به خودم می افتم.

منم اگه دختر بودم با یه عکس پروفایل،کارام خونده می شد.
مگه دختر تو اتوبوس،خیابون،چادر مسافرتی و.. میخوابه؟
دختری که حرف مردم براش مهم نیست ....
چرا در مورد خدا نمی نویسی؟ چرا در مورد نماز ننوشتی؟
چرا متن هات به درد آخرت و دنیای مردم نمی خوره؟
(نمونه های مودبانه)

پ.ن: باد و بگیرید و برید، خداحافظ

268: دو گوش و یک دهان گشاد

  • خانم انار
  • چهارشنبه ۵ ارديبهشت ۹۷
  • ۲۱:۳۷
  • ۰ پسندیدم

آن باش که می بیند و از دیده نهان است

بی نام و نشان باش که خود نام و نشان است

هرگز ننشین  متر نکن خوبی ِ خود را

اندازه ی خوبی به ندانستن ِ آن است...


#یاسر_قنبرلو

پ.ن: خوبی بی منتش قشنگ تره،تا وقتی وظیفه نشه

جریان اون دوستی که بعد از دعوا از همه جا بلاکت می کرد، بعد یه خط مخفی داشت و از اونجا چکت می کرد:))اینجا و اونجا نداره البته:)

عکس: حس خوب


267: شما یک زن سیاه پوش که گمشده باشد را می شناسید؟

  • خانم انار
  • سه شنبه ۴ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۴:۳۳
  • ۰ پسندیدم
تا هشت سالگی توی شهرک زندگی می کردم، شهرکی که نصف خیابون هاش هنوز آسفالت نشده بود و حتی برای مدرسه رفتن باید سه تا محله رو بالا می رفتیم، تا به نگهبانی برسیم، از اونجا یه اتوبوس ما رو به مدرسه می رسوند. تو سوپر مارکت های شهرک، از شیر مرغ تا جون آدمیزاد پیدا می شد اما دو تا چیز هیچ وقت نبود:آب نوشیدنی و کتاب. حتی کتابخونه ای هم نبود.

اما  پیکان بابا بود،بابا هر چند وقت یک بار نوبت کتاب خریدن داشت و برای هر کسی کتاب مخصوص به خودش رو می خرید. کتاب های مخصوص به من لاغر بودن و دو تا خط بیشتر نداشتن،بیشترش عکس بود! آخرین زمستونی که تو اون خونه بودیم بابا باز هم کتاب خرید :سفید برفی، سیندرلا، خانه ی شکلاتی، دختر کبریت فروش، کدو قل قل زن و  چند تا کتاب شعر که یکیش در مورد گربه ها بود، گربه های بدجنسی که هیچ کدومشون به خوبی گربه ی شاعر نبودن. خواهرم گفت هفته ای دو تاشو بخون وگرنه تموم می شن. گوشم بدهکار نبود،همش رو یه روزه خوندم. بعد مدرسه، تند تند دفترهامو سیاه کردم و بقیه ی روز و رو رخت خواب های تا شده تو اتاق کوچیکه که حکم انبار رو داشت ،کتاب می خوندم. غروب نشده بود که کتابام تموم شد و من موندم و یه حجم عظیم غصه که حالا بقیه ی روز و چی بخونم؟؟

از رو رخت خواب ها اومدم پایین و وسایل مامانم یه مجله " زن روز" پیدا کردم،ورقش می زدم که رسیدم به یک ستون بالاش با فونت درشت و رنگ قرمز نوشته شده بود:"داستان دنباله دار..." وسط های داستان بود،یک زن که توی کوچه یا خیابونی گم شده بود و دنبال چیزی یا کسی می گشت. پایین ستون با سیاه قلم یه کوچه ی دراز و بی انتها بود که یه حجم سیاه وسطش راه می رفت. خوندم و مشتاق که بدونم اون خانم دنبال چی می گرده و پیداش می کنه یا نه رسیدم به:"ادامه ی داستان را در شماره ی بعدی بخوانید" اما شماره ی بعدی وجود نداشت. مامان دیگه "زن روز" نخرید. میگفت الگوی برش های خیاطیش سخته!

اون شب موقع شام مامان منو از روی کوه رخت خواب ها بیدار کرد و برد پایین. اون شب تا الان همیشه نگران یک زنِ سیاه پوشم که توی کوچه ی بی انتها دنبال چیزی یا کسی می گرده و گم شده...

پ.ن: یکی از اولین تصویرهایی که از بچگی موقع کتاب خوندن یادم مونده.امروز روز جهانی کتاب_گونه ای از دوست_

عکس: کتاب خانه ی رویایی(منهای کله ی بریده شده ی حیوان در انتهای تصویر)




266: سی ثانیه در جوار انار

  • خانم انار
  • دوشنبه ۳ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۶:۲۰
  • ۰ پسندیدم

وسطِ کارِ ترجمه ی روانشناسی و آزمون ترسیم ساعت،دو صبح خوابیدم و هفت صبح با همین صدا بیدار شدم. حالا ازصبح  فقط یک یا دو ساعت استراحت کردم و این صدایِ امروز بالاخره منِ حبسِ در خود رو بیرون کشید که در پشتیِ اتاق رو باز کنم و یک هوا به انار نزدیک تر بشم.

پ.ن: انار خوبه، شسته شده،آروم. منم خوب میشم



265:چیزی که در جستن آنی،آنی

  • خانم انار
  • سه شنبه ۲۸ فروردين ۹۷
  • ۲۱:۴۵
  • ۰ پسندیدم

میگن، هر چیزی رو یا شاید هم هر کسی رو از ته دل بخوای(عشق و عاشقی البته وجود نداره) چه بهش برسی و چه بهش نرسی، یه مدت بعد شبیه اش میشی. شاید نتونی جلوی خواستن رو بگیری ولی سطح و مقدارش دست خودته که چقدر بخوای و چی بخوای، یه وقت نشه شبیه یه لحظه لذت بشی یا حتی شبیه یه همبرگر دوبل؟::)) سطح بساز برای خودت

پ.ن:مثلا سطح نوشته هات

عکس: سرکلاس اومد در گوشم گفت :I like you (تزئینی)

264: فمیلی

گوستاو کلیمت (نقاش نماد گرای اتریشی)


263:اسم ندارد

  • خانم انار
  • پنجشنبه ۲۳ فروردين ۹۷
  • ۲۳:۴۶
  • ۰ پسندیدم


 تا هشت صفحه از آبان گذشته همه چیز نوشته شده بود، جز به جز. بعد از آن اما هیچ نبود، هیچ جز یک سفیدی تمام، حتما مثل ملحفه ای که هر روز یک زن. روی تن و بدنش می کشید و بوی الکل، تن نشسته و خون می داد. وقتی که زن پنج قدم از او دور می شد و در را پشت سرش می بست بوی خون جای خودش را به بوی گوشت سوخته می داد و تا غروب همه جا بوی تنباکوهای قلیان حاج بابا می پیچید، همان قلیانی که نی پیچش با تن و بدن او آشنا بود و ذغالدانش با تن و بدن خانه.

پ.ن:در دست تحریر و تعمیر

عکس: بدون چشم

262:تغییر

همچون انار خون دل از خویش می خوریم

غم پروریم! حوصله شرح قصه نیست*

*فاضل نظری

پ.ن:زمانی رو که خرج کسی می کنی تا اشتباهش رو بهش بفهمونی، نهایتا منجر به خود فهیم پنداری طرف می شه.



261:جاست دو یور بد

آدمها رشد می کنن، از همون وقتی که اسمِ همشون رویان یا معادل انگلیسیش embryo هست تا وقتی که جنین یا fetus بشن، و بعد تر نوزاد، نونهال، خردسال و هزار هزار اسم دیگه که پشت بندش میاد بدون هیچ معنی. البته بخوای معنی کنی معنی زیاد هست، تو کتابهای فرهنگ لغت، تو جامعه، تو خیابون مفت مثل حرف، ولی آدم که حرف نیست مفت مفت معنی شه.معنی آدمها شاید تو سه ماه و چند روزگی با روحِ تازه شون بیاد، شاید هم قبل ترش، یا بعد از اون. ولی هر چی هست معنی آدمی با روح میاد، نه با رشد چند تا تیکه استخون، پوست و گوشت. روح میاد که فکر میاد، نظر میاد، عقیده میاد، من میاد.

حالا قصه از کجا شروع میشه؟ از چهار سالگی و مَن مَن و خودم خودم کردنا، یا از چهل سالگی و اول چل چلی، یا نه خیلی بعدتر از شصت سالگی و آخر عاقلی؟ گفتم آدمی که حرف نیست، نگفتم که عدد هم هست؟ عدد هم مفته، مفتِ مفت مثل ضرب کردن صفر تو میلیون میلیون. عدد که عقل نمی یاره، احترام نمی یاره، عدد توهم می یاره. مثل همون چهار سالگی، توهم خودم خودم.

آدم ها تو توهمن، توهم من هم یکی می شم مثل همون بتِ بزرگ. می خوان دنیا رو نجات بدن، عوض کنن، فکر می کنن و می گن هستن، ولی نیستن. نیستن که عقل و بزرگی رو می زارن تو ترازوی سن و قد یا حتی ترازوی فیلم، کتاب، روشن فکری و هر تز دیگه ای. نیستن که بزرگتریشون و رقم می کنن و می تازن، با شعار، با شعر، با حرف، با رقم.

آدم ها دیر به خودشون میان، وقتی که می بینن تبر رو دوشِ بتِ بزرگه. خیلی دیر شده ولی اون موقع است که بزرگ شدن واقعا، بی شعر بی شعار بی حرف و رقم. اونجا که تازه به همون جمله می رسن که اگه می خوای دنیا رو عوض کنی، فقط تخت خوابتو مرتب کن.

پ.ن: بی حرف و شعر و شعار بی رقم، بزرگ شدم.
از تمامیت درد که بگذری، ترس را فراموش کرده ای و تنها به این فکر می کنی:" این زندگی ارزش زیستن را داشت؟ "
#و_انار_نام_دیگر_من_است
همان آخرین انارِ تک درختِ شته زده ی حیاط پشتی