۱۶۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «سهیلا» ثبت شده است

271: از کی اینقدر دوستت دارم؟

  • خانم انار
  • چهارشنبه ۱۲ ارديبهشت ۹۷
  • ۰۱:۱۲
  • ۲ پسندیدم
داشتم فکر می کردم، کی اولین بار این حسِ دوست داشتن پر وظیفه که شبیه هیچ حسِ دیگه ای نیست تو وجودم اینقدر عمیق ریشه زد، همون روزی که ع، با پنج سال اختلاف سنی شد اولین شاگردم و اول نوجونی واسه یه دونه مردود خردادی شکسته بود، دیر اومده بود ولی زود رفت،پر امید و بعدش که نمره های شهریورش رو دیدم یه نفس عمیق کشیدم یا نه همین دیروز که تو کلاس کوچولو ها یهو به خودم اومدم و دیدم بین هشت تا بغل کوچولو گیر کردم؟

نفهمیدم،نمی دونم. تنها چیزی که می دونم این حسِ خوبِ نزدیک بودن به آدمهای کوچولو و یه مقدار کوچیک تر از خودمه،انگار امیدی که ندارم و تو وجودشون می بینم و یکم حالم بهتر میشه. نمی دونم دلیلش چیه ولی هیچ کدوم از حس هام ساختگی نیست،مثل وقتی که دارم با دوستای مامان حرف می زنم نیست،زورکی نیست!خوب و واقعیه! همین حالمو می سازه!

شاید هم وقتی که یاد گرفتم محبت کردن حتی با یک نگاه کردنِ ساده هم قابل انتقاله! زندگی و امید هم! اره منم به همون اندازه و بلکه هم بیشتر ازشون یادگرفتم

پ.ن:روز معلم به من و معلم های بیان که نمی شناسمشون دقیقا مبارک_هرکی معلمه خودشو معرفی کنه(البته نه اون خاموشا)

270: باد سمتِ منه، من سمتش نیستم؟؟؟

  • خانم انار
  • سه شنبه ۱۱ ارديبهشت ۹۷
  • ۰۰:۲۲
  • ۰ پسندیدم
تا چند وقت قبلش مخالف سرسختِ خواننده  ی مد نظر بود، از صداش تا ترانه های انتخابیش حالشو بهم می زد، اما همین که یه پست از اون خواننده دید که یه سری منفعت های خودش هم قاطیش بود، یک ساعته تبدیل به عاشق سینه چاکش شد و یادش رفت چپ و راست به اون خواننده توهین می کرد و حتی با اکانت های مختلف همیشه دایرکت و کامنت های فحش براش می فرستاد.

تا چند وقت قبلش از قهوه متنفر بود،اما همین که فهمید فلانی یه کافه از خودش داره و از قضا از همه نظر مورد خوبیه برای مخ زدن(به قول خودش)، اسپرسوی تلخ خور شد.

تا یک روز قبل آتئیست بود ولی وقتی فهمید، دختری که باباش کارخونه داره به شدت مذهبی و اهل نماز و روزه است، نه تنها واجبات رو به جا میاره بلکه همیشه مشغول نماز شب و ادعیه و صلوات و...هست.

و....
این روزها که پست های مختلف معمولا اعتراضی رو تو شبکه های مختلف اجتماعی از آدم های مختلف می خونم ،فقط و فقط یاد کامنت ها و توهین هاشون به خودم می افتم.

منم اگه دختر بودم با یه عکس پروفایل،کارام خونده می شد.
مگه دختر تو اتوبوس،خیابون،چادر مسافرتی و.. میخوابه؟
دختری که حرف مردم براش مهم نیست ....
چرا در مورد خدا نمی نویسی؟ چرا در مورد نماز ننوشتی؟
چرا متن هات به درد آخرت و دنیای مردم نمی خوره؟
(نمونه های مودبانه)

پ.ن: باد و بگیرید و برید، خداحافظ

268: دو گوش و یک دهان گشاد

  • خانم انار
  • چهارشنبه ۵ ارديبهشت ۹۷
  • ۲۱:۳۷
  • ۰ پسندیدم

آن باش که می بیند و از دیده نهان است

بی نام و نشان باش که خود نام و نشان است

هرگز ننشین  متر نکن خوبی ِ خود را

اندازه ی خوبی به ندانستن ِ آن است...


#یاسر_قنبرلو

پ.ن: خوبی بی منتش قشنگ تره،تا وقتی وظیفه نشه

جریان اون دوستی که بعد از دعوا از همه جا بلاکت می کرد، بعد یه خط مخفی داشت و از اونجا چکت می کرد:))اینجا و اونجا نداره البته:)

عکس: حس خوب


266: سی ثانیه در جوار انار

  • خانم انار
  • دوشنبه ۳ ارديبهشت ۹۷
  • ۱۶:۲۰
  • ۰ پسندیدم

وسطِ کارِ ترجمه ی روانشناسی و آزمون ترسیم ساعت،دو صبح خوابیدم و هفت صبح با همین صدا بیدار شدم. حالا ازصبح  فقط یک یا دو ساعت استراحت کردم و این صدایِ امروز بالاخره منِ حبسِ در خود رو بیرون کشید که در پشتیِ اتاق رو باز کنم و یک هوا به انار نزدیک تر بشم.

پ.ن: انار خوبه، شسته شده،آروم. منم خوب میشم



265:چیزی که در جستن آنی،آنی

  • خانم انار
  • سه شنبه ۲۸ فروردين ۹۷
  • ۲۱:۴۵
  • ۰ پسندیدم

میگن، هر چیزی رو یا شاید هم هر کسی رو از ته دل بخوای(عشق و عاشقی البته وجود نداره) چه بهش برسی و چه بهش نرسی، یه مدت بعد شبیه اش میشی. شاید نتونی جلوی خواستن رو بگیری ولی سطح و مقدارش دست خودته که چقدر بخوای و چی بخوای، یه وقت نشه شبیه یه لحظه لذت بشی یا حتی شبیه یه همبرگر دوبل؟::)) سطح بساز برای خودت

پ.ن:مثلا سطح نوشته هات

عکس: سرکلاس اومد در گوشم گفت :I like you (تزئینی)

264: فمیلی

گوستاو کلیمت (نقاش نماد گرای اتریشی)


263:اسم ندارد

  • خانم انار
  • پنجشنبه ۲۳ فروردين ۹۷
  • ۲۳:۴۶
  • ۰ پسندیدم


 تا هشت صفحه از آبان گذشته همه چیز نوشته شده بود، جز به جز. بعد از آن اما هیچ نبود، هیچ جز یک سفیدی تمام، حتما مثل ملحفه ای که هر روز یک زن. روی تن و بدنش می کشید و بوی الکل، تن نشسته و خون می داد. وقتی که زن پنج قدم از او دور می شد و در را پشت سرش می بست بوی خون جای خودش را به بوی گوشت سوخته می داد و تا غروب همه جا بوی تنباکوهای قلیان حاج بابا می پیچید، همان قلیانی که نی پیچش با تن و بدن او آشنا بود و ذغالدانش با تن و بدن خانه.

پ.ن:در دست تحریر و تعمیر

عکس: بدون چشم

262:تغییر

همچون انار خون دل از خویش می خوریم

غم پروریم! حوصله شرح قصه نیست*

*فاضل نظری

پ.ن:زمانی رو که خرج کسی می کنی تا اشتباهش رو بهش بفهمونی، نهایتا منجر به خود فهیم پنداری طرف می شه.



261:جاست دو یور بد

آدمها رشد می کنن، از همون وقتی که اسمِ همشون رویان یا معادل انگلیسیش embryo هست تا وقتی که جنین یا fetus بشن، و بعد تر نوزاد، نونهال، خردسال و هزار هزار اسم دیگه که پشت بندش میاد بدون هیچ معنی. البته بخوای معنی کنی معنی زیاد هست، تو کتابهای فرهنگ لغت، تو جامعه، تو خیابون مفت مثل حرف، ولی آدم که حرف نیست مفت مفت معنی شه.معنی آدمها شاید تو سه ماه و چند روزگی با روحِ تازه شون بیاد، شاید هم قبل ترش، یا بعد از اون. ولی هر چی هست معنی آدمی با روح میاد، نه با رشد چند تا تیکه استخون، پوست و گوشت. روح میاد که فکر میاد، نظر میاد، عقیده میاد، من میاد.

حالا قصه از کجا شروع میشه؟ از چهار سالگی و مَن مَن و خودم خودم کردنا، یا از چهل سالگی و اول چل چلی، یا نه خیلی بعدتر از شصت سالگی و آخر عاقلی؟ گفتم آدمی که حرف نیست، نگفتم که عدد هم هست؟ عدد هم مفته، مفتِ مفت مثل ضرب کردن صفر تو میلیون میلیون. عدد که عقل نمی یاره، احترام نمی یاره، عدد توهم می یاره. مثل همون چهار سالگی، توهم خودم خودم.

آدم ها تو توهمن، توهم من هم یکی می شم مثل همون بتِ بزرگ. می خوان دنیا رو نجات بدن، عوض کنن، فکر می کنن و می گن هستن، ولی نیستن. نیستن که عقل و بزرگی رو می زارن تو ترازوی سن و قد یا حتی ترازوی فیلم، کتاب، روشن فکری و هر تز دیگه ای. نیستن که بزرگتریشون و رقم می کنن و می تازن، با شعار، با شعر، با حرف، با رقم.

آدم ها دیر به خودشون میان، وقتی که می بینن تبر رو دوشِ بتِ بزرگه. خیلی دیر شده ولی اون موقع است که بزرگ شدن واقعا، بی شعر بی شعار بی حرف و رقم. اونجا که تازه به همون جمله می رسن که اگه می خوای دنیا رو عوض کنی، فقط تخت خوابتو مرتب کن.

پ.ن: بی حرف و شعر و شعار بی رقم، بزرگ شدم.

260: کوچ بنفشه ها

روزهای آخر اسفند، روزهای شلوغ و خسته ی یک زمستان کم جان، روزهای غیلوله زدن وسط ملافه های شسته و نو، لای بوی شیشه پاک کن و سفید کننده و رخشای آمیخته شده به شب بو ها و بنفشه های صندوقی. گفته بودم خانه ها بو دارند، ولی بوی اسفند توی همه خانه ها اشتراکات زیادی دارد.
 از بوی اسفند و خستگی ناشی از دویدن هایش که بگذریم، اسفند موسیقی خودش را دارد. موسیقی اسفند، توی اتاق جدید،پروازهای پشتِ سر هم هواپیماهای مسافر بری است، صدای سکوتِ گنجشک ها و صداهای ممتد زاغ ها، صدای ماشین هایی که از روی پل رد می شوند، صدای حباب های درشت ماهی قرمز توی تنگِ آب و آخرِ همه ی صداها صدای فرهاد وقتی با انگشتانش روی پیانو می رقصد:
"ای کاش آدمی
وطنش را همچون بنفشه ها
می شد با خود ببرد هر کجا که خواست."(کلیک کنید)


پ.ن: سال نو(پیشاپیش) مبارک.

 
از تمامیت درد که بگذری، ترس را فراموش کرده ای و تنها به این فکر می کنی:" این زندگی ارزش زیستن را داشت؟ "
#و_انار_نام_دیگر_من_است
همان آخرین انارِ تک درختِ شته زده ی حیاط پشتی