گاهی وقت ها زندگی آدمها دو قسمت می شه، دو قسمتِ نامساوی، اصلا این قضیه عادلانه نیست! همین قضیه ی قبل و بعد. قبل از او، بعد از او!قبل از آن اتفاق، بعد از آن اتفاق...اینکه تمامِ قبلیت با تمامم بعدیت فرق داشته باشه ممکن است خوب یا بد باشه، چه فرقی می کنه؟ بد و خوبش به کنار! ولی قبل و بعد بودن آدمی درد داره! پوست انداختن درد داره! دردی به وسعت تحمل...صبر...شکیبایی...صبر و تحمل حاصلش چیزی جز زایش نیست و زایش هر چند شروع دوباره است، اما حسرت هایی به همراه داره! مثلِ هیکلِ تراش خورده ی قبل از زایمان مادری که هرچقدر هم دوست داشته بشه، باز هم گه گداری جلوی آینه یاد گذشته ها می کنه..


پ.ن: 15 دقیقه بین قبل و بعد