تمام مدتی که خورش(ت) گوجه سبز می خوردم، به این فکر می کردم که بزرگترین نیاز گاهی اینه که بدونی طعم دلتنگی، افسردگی، خستگی، دلخوری، ناراحتی، خوشحالی، خوشبختی، سلامتی و... چیه؟! مثلا خوشحالی مزه ی طالبی می داد و افسردگی مزه آلمینیوم ام جی اس! اگه می دونستیم طعم حس هامون چیه شاید قضاوتی نداشتیم از خنده ها و گریه های اطرافیانمون!

پ.ن: غذای مورد علاقمه اما طعم قهر میده!